Η ακτινογραφια της εξοδου απο το ευρω

Η Ελλάδα δεν διέτρεξε ποτέ σοβαρό κίνδυνο να αποπεμφθεί από την Ευρωζώνη. Την «ιδέα» μιας τέτοιας αποπομπής σκαρφίστηκε τον Μάιο του 2011 η κυβέρνηση Παπανδρέου ως απειλή προς τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, για να τους εξαναγκάσει να ψηφίζουν κατά τας υποδείξεις. Πρώτη που αναφέρθηκε στην πιθανότητα Grexit, μεταξύ όλων των Ευρωπαίων αξιωματούχων, ήταν η κ. Δαμανάκη. Με τις ευλογίες του κ. Παπανδρέου. Ακόμα και να μην του είχαν επιβάλει, του κ. Παπανδρέου, οι κ.κ. Σαρκοζί και Μέρκελ την εξίσωση ενός «όχι» στο δημοψήφισμα που ανακοίνωσε (μετά τη Συμφωνία του Οκτωβρίου του 2011) και της αποχώρησής μας από το ευρώ, θα το έκανε μόνος του, στην προσπάθεια να πείσει τους Έλληνες ψηφοφόρους να ψηφίσουν «ναι» στο δημοψήφισμά του. Ακόμα και αργότερα, όταν πια η Grexit άρχισε να συζητιέται στη Φραγκφούρτη και μεταξύ των ανά τον κόσμο τραπεζών, η ελληνική κυβέρνηση, αυτή τη φορά Παπαδήμου-Βενιζέλου, ήταν εκείνη που «σιγόνταρε» την απειλή της Grexit, ώστε να περνάει τα νομοσχέδια που της επέβαλλαν από τη Βουλή. Κι όταν πια τον Μάιο και τον Ιούνιο του 2012 ο Σύριζα απείλησε να εκπορθήσει τον κυβερνητικό συνασπισμό, τότε η κ. Μέρκελ, μαζί με ΝΔ-ΠΑΣΟΚ εγχωρίως, χρησιμοποίησε την Grexit ως τακτικό όπλο. Στο μεταξύ, βέβαια, όσο η Grexit γινόταν πιο πιστευτή στις αγορές τόσο Ιταλία και Ισπανία βυθίζονταν. Η καλοκαιρινή «κίνηση» Draghi (που ακολούθησε την προειδοποίησή του για κατάρρευση της Ευρωζώνης), η καθίζηση της Περιφέρειας, καθώς και οι νουθεσίες των Κινέζων, έπεισαν την κ. Μέρκελ ότι η «κούφια» απειλή της Grexit είχε φάει τα ψωμιά της. Έτσι, την έβαλαν στο περιθώριο και τα πράγματα ηρέμησαν, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι η κρίση υποχώρησε πραγματικά. Το κόστος της απειλής μιας Grexit ήταν γιγαντιαίο επειδή πολλοί την πίστεψαν, όσο παράλογη και να ήταν η πραγματοποίησή της. Από τη μια, επέσπευσε την κρίση, οδηγώντας στην πλήρη διακοπή της οικονομικής διαδικασίας όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και αλλού στην Ευρωζώνη (π.χ. στην Ισπανία). Από την άλλη, υπό τον φόβο της Grexit, αποδεχθήκαμε μέτρα που θα φέρουν πάμπολλα δεινά μακροπρόθεσμα (π.χ. η τραγική επαναγορά χρέους που σκοτώνει κάθε ελπίδα αναζωογόνησης των τραπεζών παρά τους πακτωλούς χρημάτων που δανείζονται για αυτές οι φορολογούμενοι, τα μέτρα 9,6 δισ. σε μια χρονιά που έπρεπε να σταματήσει η ύφεση). Τέλος, υπάρχει και το «αισθητικό» κόστος που καταβάλλουμε παρακολουθώντας τις γιορτές και τα πανηγύρια εκείνων που έχουν βγει στα κανάλια έξαλλοι από χαρά που «πήραμε» τη δόση και «θα μείνουμε στο ευρώ»... Το υπολοιπο αλλα μακροσκελεστατο αρθρο του ΒΑΡΟΥΦΑκΗ μπορειτε να το διαβασετε εδω....Στην ουσια αποτελει μια βιογραφια του ευρω http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=21817