Ο θάνατος του εμποράκου

Αύγουστος 1, 2010 από Anonymous

Το κείμενο γράφεται με αφορμή τη πληροφορία που διερευσε για απελευθέρωση της λιανικής τιμής του φαρμάκου, με δικαίωμα  πώλησης μεχρι και 35% κέρδος, απελευθερώνοντας τη τιμή του φαρμάκου προς τα κάτω(!). Ουσιαστικά οι φαρμακοποιοί θα κάνουμε έκπτωση στα ταμεία και τους ασθενείς. Το πιάσατε;

Ήταν αργά το βράδυ... Ο Φαρμακοποιός σκυμένος πάνω στο πάγκο διάβαζε ενα χοντρό βιβλίο κάτω απο το θαμπό φώς της λάμπας. "Δια βίου κατάρτηση και παπάρια!" μουρμούρισε. Το φώς στο χώρο ήταν λίγο ίσα-ίσα να δείχνει οτι είναι ανοικτό. Τα οικονομικά του δεν του επέτρεπαν μεγάλες σπατάλες. Η πόρτα άνοιξε και μπήκε η κ. Κούλα, χήρα εδώ και κανένα χρόνο με τρια μικρά παιδιά, μία απο τις λίγες πελάτισσες που του είχαν απομείνει. -

- Καλησπέρα κυριε Γιάννη, για δες αυτή τη συνταγή, του είπε και άπλωσε το χαρτί

Ο κ.Γιάννης την πηρε και τη κοστολόγησε. 100€ ήταν όλη-όλη η αξία της. Άλλωτε αυτή η συνταγή θα τη πληρωνότανε 25 ευρώ και θα του άφηνε 10 ολόκληρα ευρώ! Τώρα... 

Οκ. Γιάννης έξυσε αμήχανα το κεφάλι του.

- Είναι 8€ αλλά το ένα φάρμακο που σας έγραψε το γιατρός...

-Το φαρμακείο απέναντι μου παίρνει 2,5€ κυριε Γιάννη αφήστε την, τον έκοψε απότομα, θα την πάω απέναντι, είπε η γυναίκα και τη μάζεψε με εναν ταχυδακτυλουργικά γρήγορο τρόπο

"και να μου την αφήνε σάμπως θα είχα φάρμακα να της δώσω;" σκέφτηκε. Εϊχε προσπαθήσει να ανταγωνιστεί στις τιμές όπως και οι υπόλοιποι, αλλά στο τέλος το χαμηλό ποσοστό κερδους δεν του επέτρεπε να κρατάει στοκ. Πώς να τους ανταγωνιστεί; Εδώ καλά-καλά δεν τον άφησε να τελείωσει την φράση του...

Στο απέναντι φαρμακείο η κ. κούλα έμπαινε μετα απο λίγο. Η κατάσταση λίγο πολύ το ίδιο και εκεί. Ο φαρμακοποιός πήρε τη συνταγή βαριεστημένα και  έβαλε τα φάρμακα σε μία σακούλα.

- 2,5 είπε ξερά

Η γυναίκα πληρωσε

- Πείτε μου πώς θα πάρω τα χάπια μου γιατι...

- Να ρωτήσεις το γιατρό σου!

-Ναί αλλά επείδη ξέρετε έχω και πίεση, θα με πειράξει να πάρω αυτά τα χάπια για τη μέση;

- Στο γιατρό σου κυρία μου εγώ δεν επεμβαίνω, σου είπα. Δεν είναι δική μου ευθύνη!

- Μα... αντιμήλησε η άλλη

- Εγώ πληρώνομαι μόνο για να κατεβάζω κουτιά απο το ράφι. Άντε πήγαινε τώρα. Περιμένει κόσμος στην ουρά.

Αυτό φαρμακείο κρατούσε 2,5% μόνο συμμετοχή και με το άλλο 12% που του έδινε η εταιρεία έβγαζε ένα 14,5  μικτό. Όταν πληρωνε το νοικι τα ρευματα & την εφορία του έμεναν λιγα παραπάνω απο όσα παιρνει ενας Δημόσιος υπάλληλος.  Ύστερα οι φτηνές τιμές έφεραν πολύ δουλειά και δεν είχε χρόνο να ασχολειται με τον καθένα χωριστά όπως έκανε άλλωτε. Μετά ήταν και οι "συνεργάτες" που μάλλον ηταν  περισσότερο αφεντηκα και δεν ήθελαν πολλές κουβέντες .... Τον παρατηρούσαν πάντα απο τις κάμερες, και αν τύχαινε να καθυστερήσει να εξυπηρετήσει και έφευγε πελάτης απο την ουρά τα άκουγε για τα καλά.

η κ. κούλα έσκυψε το κεφάλι και έφυγε. " τι στο καλό, γιατρός είναι ξερει τι μου δίνει, αποκλείετε να κάνει λάθος" σκεφτηκε.

Το επόμενο πρωί ο κ. Γιάνης κατέβαινε σκυφτός με την εφημερίδα του στη μασχάλη να ανοίξει το φαρμακειο του. Ένα ασθενοφόρο ήταν σταματημένο μπροστά στο σπίτι της κ. κούλας.

- Τι έγινε, ρώτησε ο κύριος Γιάννης το καφετζή που μαζί με άλλους περίεργους έιχαν μαζευτει γύρω απο την είσοδο.

- Η κ. Κούλα κατι έπαθε. Είπαν οτι είναι απο τα χάπια που πήρε εχτές. της ανέβασαν τη πίεση και επαθε εγκεφαλικό. Απο εσάς τα πήρε κ. Γιάννη; ρώτησε ο καφετζής που πάντα ήξερε τα τελευταία νέα της γειτονιάς και δίχαγε για ίντρικες.

ο Γιάννης έσκυψε το κεφάλι στενοχωρημένος

- Αν τα έπαιρνε απο εμένα την είχα προειδοποιήσει. Προσπάθησα αλλά... ανάθεμα σας μωρέ . Ανάθεμασα σας για πολιτικούς τα ξεπουλήσατε όλα για το χρήμα. Μόνο οι μίζες σας νοιάζουν! ψέλλισε μέσα απο τα δόντια του

Πάνω στο φορίο η κ. κούλα με τα χέρια γυρισμένα, και το στόμα στραβό απο το εγκεφαλικό έβγαζε άναρθρους ήχους. Μόνο δάκρυα κυλούσαν απο τα ματια της. Πίσω ακουγόνταν σαν σείρηνα οι κραυγές των τριών ανήλικων παιδιών της κ. Κούλας... Το ασθενοφόρο έφυγε χωρίς το φάρο, χωρίς σειρήνα...

Η κ. Κούλα θα πέρναγε την υπόλοιπη ζωή της σε ένα κρεβάτι, θα αφοδευε, θα ουρούσε πάνω της όπως όταν ήταν μωρό. Θα την τάιζαν με σωληνάκι, για την υπόλοιπη ζωή της, πάνω σε ένα κρεβάτι, με το σώμα γεμάτο πληγές απο τις κατακλυσεις. Μέχρι που μια μέρα θα σάπιζαν οι πληγές και θα πέθαινε απο σηψαιμία σε ένα δωμάτιο με 16 ασθενείς σε ένα Δημοσιο Νοσοκομείο...

V_for_Vendetta

αυτό είναι το μέλλον που ετοιμάζουν. Ανταγωνισμός στις τιμές του φαρμάκου; Το φάρμακο είναι αγαθό όχι εμπορευμα και ο φαρμακοποιός επιστήμονας όχι χαμάλης!

Αντιμετωπίστε μας σαν επιστήμονες και Πληρώστε μας σαν επιστήμονες!

Εκτός αν θέλετε σε μερικά χρονια να βρεθεί η μάνα εσείς η τα παιδιά σας στη θέση της κ. κούλας απο δική σας ευθύνη. Η ζωή δεν είναι μόνο μίζες και ξεπούλημα σε πολυεθνικές!